Łączenie oraz podział kont

Podział kont

Podział kont wykorzystuje się w celu uszczegółowienia ewidencji operacji gospodarczych. Liczba kont powstałych z podziału oraz ich zakres uzależniony jest od rodzaju prowadzonej działalności oraz tego jak bardzo szczegółowe informacje potrzebujemy do zarządzania jednostką.

Można wyróżnić dwa rodzaje dzielenia kont:

  • podział poziomy,
  • podział pionowy.

Podział poziomy kont

Stosując ten rodzaj podziału otrzymujemy dwa lub więcej kont na których księgowane są te same operacje gospodarcze co na koncie które podlega dzieleniu. Zakres ewidencjonowanych operacji na kontach po podziale jest znacznie mniejszy niż na koncie z którego zostały wydzielone konta.

Podział poziomy może przybrać dwie postaci:

  • konta uzyskane z podziału poziomego funkcjonują obok konta dzielonego, czyli nic innego jak utworzenie kont ksiąg pomocniczych do kont księgi głównej. Tworzy się tym samym konta syntetyczne i konta analityczne. W pierwszej kolejności dokonuje się ujęcia operacji gospodarczej na koncie syntetycznym a następnie zapisem powtarzanym ujmuje się operację na koncie analitycznym.

Zapis powtarzany – oznacza, że księgowanie na kontach analitycznych jest dokonywany w tej samej kwocie i po tej samej stronie co księgowanie na koncie syntetycznym oraz na podstawie tego samego dowodu księgowego. W wyniku zapisu powtarzanego na kontach analitycznych stosuje się zapis jednostronny.

Z podziału poziomego konta głównego Rachunek bankowy, na którym ujmuje się ogół środków pieniężnych zgromadzonych przez jednostkę w bankach, można utworzyć konta bardziej szczegółowe na których będzie ewidencjonować się operacje związane z rachunkiem bankowym w danym banku. 

Suma obrotów Wn i Ma kont ksiąg pomocniczych uzyskanych z podziału musi się równać obrotom Wn i Ma konta dzielonego księgi głównej. Taka sama zasada obowiązuje z saldami początkowymi i końcowymi. Suma sald kont analitycznych musi się równać saldom konta syntetycznego.

  • konto podlegające podziałowi przestaje istnieć – dzieląc jedno konto główne otrzymujemy kilka kont głównych, a każde z nich ma swoją ściśle określoną grupę operacji gospodarczych która jest na nim ujmowana.

Przykładem tego podziału może być konto Rozrachunki z pracownikami, które można podzielić na na dwa konta – Rozrachunki z tytułu wynagrodzeń oraz Pozostałe rozrachunki z pracownikami. W wyniku tego podziału konto Rozrachunki z pracownikami przestaje istnieć a jego zakres odpowiednio przejmują te dwa nowe konta.





Podział pionowy kont

Podział ten polega na wyodrębnieniu z konta dzielonego (konta głównego) określonej grupy operacji gospodarczych i utworzeniu dla niej odrębnego konta.

Podział pionowy kont daje możliwość wyodrębnienia z konta głównego kont korygujących a także kont niebilansowych, które będą obejmować konta wynikowe i konta bezsaldowe którymi są konta rozliczeniowe.

Podział na konto główne i korygujące

Przykładem konta, które można podzielić z wykorzystaniem tej metody jest konto Środki trwałe, które przed podziałem prezentuje wartość początkową oraz dotychczasowe umorzenie. Zebranie tych dwóch informacji na jednym koncie powoduje, że bez analizy dokumentacji nie dowiemy się ile wynoszą poszczególne dane. Dokonując podziału dostaniemy dwa konta:

  • Środki trwałe na którym będzie zebrana jedynie wartość początkowa środków trwałych,
  • Umorzenie środków trwałych które będzie prezentować dotychczasowe zużycie środków trwałych.

Konto Środki trwałe pełni po dzieleniu funkcję, konta głównego, zaś Umorzenie środków trwałych będzie pełnić rolę konta korygującego. Co w efekcie powoduje, że łatwiej jest teraz z kont odczytać poszczególne wartości. W celu ustalenia wartości netto środków trwałych należy od salda końcowego konta Środki trwałe odjąć saldo końcowe konta Umorzenie środków trwałych. 

 

Łączenie kont

Strony: 1 2